Rodział 2

Jestem ^^ Trochę szkoda że nikt nie skomentował poprzedniego postu, ale przynajmniej mam obserwatora. No dobra, trzeba trochę rozreklamować bloga. A tymczasem: rozdział drugi.

~*~*~*~

Przecież takie rzeczy nie istnieją. To nie jest możliwe.
A jednak. Na naszym szkolnym podwórzu stało (o ile mogę tak powiedzieć) skrzyżowanie kobiety z wężem. Bardzo zabawne.
- Powiedz, że to iluzja. Projekcja. Hologram - powiedziałem do Aelity. Pokręciła głową.
- To... istnieje naprawdę.
Zauważyłem strach w jej oczach, mimo to wyglądała jakby spotkała się z czymś takim już wiele razy.
Wężowa kobieta spojrzała na mnie. W ręku trzymała łuk, na plecach miała kołczan pełen strzał. Jej skóra była w niezdrowym, zielonkawym odcieniu. Miała pomarańczowobrązowe dredy. Fuj! Zaraz, czemu one się poruszają?
Gorgona.
Słyszałem tę nazwę tylko raz, na lekcji historii, kiedy uczyliśmy się o mitologii. Nie wiem, czemu tak zapadło mi w pamięć.
Potworna kobieta napięła łuk. Celowała we mnie.
A później... Uniosła się w górę. Nie mam pojęcia, jak. Nie zdążyłem się nad tym zastanowić, ponieważ z zadziwiającą prędkością uderzyła w ziemię. Został po niej tylko żółty pył.
- To ty? - zapytałem Aelitę. Pokiwała głową. - Należysz do Zakonu Jedi?
- To nie było śmieszne. - odpowiedziała.
Zdałem sobie sprawę, że to co powiedziałem było strasznie głupie. Oczywiście, że nie istnieje coś takiego jak Jedi. Z resztą dziewczyny unoszące gorgony siłą umysłu także.
- Więc... kim jesteś?
- A kim ty jesteś, Dylan? - zapytała.
Chciałem rzec: jestem Dylan Black, uczeń tej szkoły, syn...
Nie znałem swojej matki. Ojciec nie chciał mi powiedzieć, kim była. Coś we mnie pękło. Miałem ochotę się popłakać. Postanowiłem jednak być twardy.
- A ty wiesz?
- Nie. Ale wiem jak się dowiedzieć.

~*~*~*~

Kolejny krótki rozdział... Mam nadzieję, że się rozkręcę w następnych. Mam nadzieję, że się podobało :3

Tak, znowu to piszę.